Nanet


vrijdag, februari 08, 2002
Ik vind alles zo weinig. Alles eigenlijk. Het zou veel meer kunnen. Dat is mijn mening.
Gisteren kwam ik Sven tegen. Ik kende hem nog niet. “Jij bent een vrouw, dat zie ik, want je hebt lippen”. Ik sloeg hem. Daarna alles weer goed. Bij cafe De Ruiter in zijn dij geknepen.

Op de markt voel ik me thuis. Schreeuwen mag. Gisteren heel hard gegild. “Allemaal dood voor een kwartje, dood, ja hoor, maak me los, dood gaan we toch, wie maakt me dood”. Niemand keek op.

Ik ben de vrouw van Wim. Wim is dood. Ik leef. En veel meer valt er niet over te zeggen.

Nu ga ik een pak kaasfondue opeten. Niks opwarmen.

Wim?