Nanet


maandag, januari 28, 2002
WIMS UITZICHT
Vandaag op het balkon gezeten, ongeveer met mijn ogen op de hoogte van Wim zijn hoofd. Dat zag hij dus de hele tijd en daarom zweeg hij. Takjes en blaadjes met geluid. Had ik nooit gehoord.

De bel. Schrik. Al jaren niemand aan de deur geweest. Met mijn wang tegen het raam zie ik aan de scheiding wie er staat.

Sandra, met een sporttas van Wim in haar hand. Zijn tafeltennisspullen. En ik heb zijn jas, die over de stoel hangt, net thuis met een nieuwe plaat, snel opzetten, nog niet eens aan durven raken. Wat nu?

Wim? Wim. Wiiiiiiimm?