Nanet


zaterdag, januari 19, 2002
Wim? Wiiiiimmm!!!!! Wim? Wim?


NOOIT DOOD

Vandaag kwam ik iemand tegen. Het beviel goed.
Vier straten verderop kan je lachen, maar hier niet. Ik keek net naar buiten en ik zag twee mannen praten. Daar kijk ik graag naar. ‘Jij, diep in me en dan weer weg” fluisterde ik. Ze hadden elkaar nogal wat te vertellen. Mannen, vandaar.

Even eten

Als je man dood is zit je altijd met iemand die er was tegenover je. Kijk, daar leunde hij met zijn elleboog. Dus eet ik met mijn bord op schoot. 500 watt, drie minuten, gaatjes in verpakking, dat kan mijn schoot net aan.

Vanavond begon ik opeens te huilen. Niet wrijven. Ik ben naar de spiegel gelopen en ja hoor, een traan. “Hoe vond je het eten” zei ik in de spiegel. “Niet te warm? Leuke trui heb je aan”

Daarna naar het strand gegaan. Tot mijn middel de zee in gelopen en geschreeuwd. “Wim Is Dood”.

De familie maakt zich zorgen. Ik zou er nu wel overheen moeten zijn.

Ik mis hem nog iedere dag.