Nanet


dinsdag, juli 02, 2002
BOB
Ik lees net pas een stukje op een weblog over mijn vorige bericht. Een zekere Gaby vraagt zich af of ik hem misschien heb afgetrokken. Gaby 407 heet de man. 407 staat waarschijnlijk voor het aantal seconden dat er iets in zijn korte termijngeheugen blijft hangen.

Ik kan hem uit de droom helpen. Ik neuk of trek niemand onder de 1.55. Ik vind het prima als je je zelf zo vereenzelvigt met Disneyfiguren dat je er zelf van gaat krimpen, maar laat mij er buiten.

Wat een wereldje. Loggen. Ze zitten met zijn allen zwijgend om een tafel en af en toe roept er iemand heel hard “KUT”. Dan wat beweging, druk door elkaar heen lopen, aan elkaar ruiken en dan snel weer om de tafel.

Ik lees het niet en ik wil het niet lezen. Laatste keer dat ik er iets over schrijf. Met wie ik neuk mag u wel weten.

Met Bob.



vrijdag, juni 28, 2002
NAT
Net terug van de markt. Wim is al iets minder dood dan een jaar geleden. Ik heb weer oog voor navelsinaasappels. Dertien kilo nu, om me heen.

Eerst op bed gaan liggen, met een spiegel. Op straat riepen ze “natte kut” naar me. Ik twijfelde. Het zou kunnen. Goed gekeken, en verdomd. Nat. Knap van die jongens.

Veel meer twijfel. Ben ik in een neukbui of laat ik hem de hele dag nat, als een cadeautje.

Weet het niet.

Morgen ga ik een hotelkamer boeken zonder uitzicht op zee want ik moet er uit.


woensdag, juni 26, 2002
Ik ben gisteren geneukt. Dat moet ik meer doen. Vroeger neukte ik wel eens met Gaby maar dat werd een sleur. Vond hij ook. Toen zijn we er mee opgehouden. Nu trek ik hem af en toe af. Drie korte rukken en dan mijn handen wassen.

Vandaag nog niet geneukt, maar wat niet is kan nog komen. Als het er van komt horen jullie het wel.



vrijdag, juni 21, 2002
Ik beweeg weer. Heel voorzichtig. Soms eet ik ook. Gisteren was Daan hier en we hebben zwijgend twee uur naar de kapotte televisie geluisterd. Ze zeggen: je hebt je leven weer lekker op de rails. Kop op, goed hoor.

Gisteren heb ik mijn oor er af proberen te snijden. Kijken hoe dat voelde. Viel niet mee. Vincent, je was een held. Daarna, met een washand tegen mijn oor boodschappen gedaan. Pak melk, een pak boter en lucifers.


vrijdag, februari 08, 2002
Ik vind alles zo weinig. Alles eigenlijk. Het zou veel meer kunnen. Dat is mijn mening.
Gisteren kwam ik Sven tegen. Ik kende hem nog niet. “Jij bent een vrouw, dat zie ik, want je hebt lippen”. Ik sloeg hem. Daarna alles weer goed. Bij cafe De Ruiter in zijn dij geknepen.

Op de markt voel ik me thuis. Schreeuwen mag. Gisteren heel hard gegild. “Allemaal dood voor een kwartje, dood, ja hoor, maak me los, dood gaan we toch, wie maakt me dood”. Niemand keek op.

Ik ben de vrouw van Wim. Wim is dood. Ik leef. En veel meer valt er niet over te zeggen.

Nu ga ik een pak kaasfondue opeten. Niks opwarmen.

Wim?


maandag, januari 28, 2002
WIMS UITZICHT
Vandaag op het balkon gezeten, ongeveer met mijn ogen op de hoogte van Wim zijn hoofd. Dat zag hij dus de hele tijd en daarom zweeg hij. Takjes en blaadjes met geluid. Had ik nooit gehoord.

De bel. Schrik. Al jaren niemand aan de deur geweest. Met mijn wang tegen het raam zie ik aan de scheiding wie er staat.

Sandra, met een sporttas van Wim in haar hand. Zijn tafeltennisspullen. En ik heb zijn jas, die over de stoel hangt, net thuis met een nieuwe plaat, snel opzetten, nog niet eens aan durven raken. Wat nu?

Wim? Wim. Wiiiiiiimm?


zondag, januari 27, 2002
ROOM WITH A VIEW
Zondag. Spijt van waar ik gisteren trek in had voor een dag later. “Bak de appeltjes om en om bruin”.

De tiefus voor ze, bij de Knorr.

Aan de andere kant van de straat is familie op bezoek. De oudste van de kleinkinderen kijkt naar mij. Jaar of 16. Op de achtergrond lacht men en ik lach naar hem.

Dag geile jongen. Kijk, dit is een tiet. Kijk, hier, nog een.
Ik ben een hoer op drie hoog achter.